Hok Van Den Bruel

Dit is een verhaal over onze nieuwe vrienden uit België. Hok Van den Bruel. De familieleden van het partnerschap zijn Kurt, Nancy, Robin en Jolien. Dit is hun verhaal over hoe het allemaal begon.

Waar moeten we beginnen?
We moeten terug naar de jaren negentig, toen mijn vader voor het eerst in aanraking kwam met de duivensport via zijn schoonvader, die bij iedereen bekend stond als "de FA van Itegem". Vanaf dat moment groeide zijn interesse in de sport steeds meer. Samen bezochten ze vaak de duiven van een van België's ware meesterduivenliefhebbers, niemand minder dan Jef Houben, en bekeken die.

In de loop der jaren raakten Kurt en Nancy goed bevriend met de familie Houben. Kurt en de FA besloten uiteindelijk een nieuw hok te bouwen bij het nieuwe huis van mijn vader en samen als partnerschap te gaan vliegen. Op de foto's is dit toen gloednieuwe hok te zien, dat tot op de dag van vandaag nog steeds in gebruik is. Met het waardevolle advies en een aantal duiven die ze van Jef Houben kregen, behaalden ze in de jaren negentig vele topprijzen in sprintwedstrijden.

In 1993 werd het eerste kind geboren. Toevallig vloog er rond diezelfde tijd een duif genaamd "Robin" rond in het duivenhok van de familie Houben. Je kunt waarschijnlijk wel raden welke naam dit jongetje kreeg...

Laten we zeggen dat ik van jongs af aan omringd ben geweest door duiven. Ik kroop altijd rond in de hokken en ben waarschijnlijk al vroeg besmet geraakt met het duivenracevirus.

Aan het eind van de jaren negentig en het begin van de jaren 2000 stopte mijn vader tijdelijk met duivenrennen. Inmiddels was er een jongere zus geboren en was ik begonnen met wielrennen op wedstrijdniveau. Er was simpelweg niet genoeg tijd voor zowel sport als gezinsleven, dus zette mijn vader zijn hobby opzij en bracht hij zijn weekenden door met mij naar wielerwedstrijden te brengen. Mijn vader was zelf een getalenteerd oud-wielrenner, en zoals het spreekwoord zegt: de appel valt niet ver van de boom.

Toen ik uiteindelijk besefte dat ik niet van wielrennen mijn brood kon verdienen en wat meer aandacht aan meisjes begon te besteden, werden er met een vriend al plannen gemaakt om terug te keren naar de duivensport. Rond 2015 begon mijn vader ook weer met duivenraces.

Na een paar jaar waren er wat tegenslagen, waaronder een angstig moment waarop mijn moeder bijna een hartaanval kreeg. Mijn vader overwoog opnieuw om met de sport te stoppen. Maar dat was zonder rekening te houden met Jelle Roziers.

Mijn zus en ik moedigden hem aan om door te gaan. Ik zei tegen hem:

'Papa, de manier waarop jij een duif kunt lezen en begrijpen, heb ik zelden gezien. Ga vooral door met de duiven. En als ik eenmaal gesetteld ben in Ramsel en jij een nationale race wint, begin ik ook met duivenraces.'

Het jaar 2022 werd een jaar dat we nooit zullen vergeten.

Bij mij thuis groeiden al verschillende jonge vogels op. Ze kwamen uit eieren die ik van Jelle Roziers had gekregen en van vogels die ik her en der had verzameld ter voorbereiding op mijn eerste broedseizoen die winter.

Vervolgens landde onze "Jolle" in de zomer op de val en won de 1e Nationale Argenton tegen meer dan 28,000 duiven.

Boom!

Op dat moment was er voor mij geen weg meer terug.

Wat volgde was bijna onvoorstelbaar. Onze "Morris" zette zijn ongelooflijke vorm voort en klom datzelfde jaar naar de absolute top van de ranglijst van Asduiven. Hij werd 1e Nationale Asduif Jonge Duiven met, voor zover ik weet, de laagste coëfficiënt die in de afgelopen tien jaar over vier vluchten is behaald. Ik heb geen betere prestatie van een andere jonge duif kunnen vinden.

En toen kwam Van den Bruel Junior…

Hoe had ik ooit aan die prestaties moeten kunnen voldoen?

Het zou moeilijk zijn om het beter te doen, dus besloot ik gewoon mijn best te doen. Met coach Jelle Roziers en mijn vader als steun, dacht ik dat ik op zijn minst af en toe een prijs zou kunnen winnen.

Gelukkig is alles uiteindelijk goed gekomen.

Ik zal mijn eerste seizoen in 2023 nooit vergeten. Tijdens mijn tweede nationale vlucht keerde "De Fijne" terug naar huis en won de 9e Nationale Bourges. Dat was het startsein voor ons hok in Ramsel.

Tegenwoordig racen mijn vader en ik afzonderlijk onder de naam "Hok Van den Bruel" vanuit twee verschillende locaties: Itegem en Ramsel.

Hoewel we allebei onze eigen ideeën en meningen over de duivensport hebben, blijven we elkaar op onze eigen manier helpen. Hij is de baas van zijn hok en ik ben de baas van het mijne.

Onze voer- en trainingssystemen zijn grotendeels vergelijkbaar. We volgen beiden het advies en de voermethoden van Jelle Roziers, gebaseerd op het AIDI-systeem, hoewel we er elk onze eigen persoonlijke draai aan geven.

De training vindt ook apart plaats. Vanwege mijn werk en beperkte tijd moet ik de zaken anders aanpakken dan mijn vader.

Het allerbelangrijkste is dat we ervan genieten.

Ik ben dankbaar voor de duivensport, omdat het de band tussen mijn vader en mij alleen maar heeft versterkt.

Voor mij zijn zaterdagen vaak de perfecte gelegenheid om het werk een paar uur aan de kant te leggen en tijd door te brengen met het observeren en verzorgen van de duiven. Het is echt een familieactiviteit, en dat is misschien wel het mooiste van alles.

Ook als dingen niet volgens plan verlopen, of het nu voor een dag of een heel seizoen is, blijft duivenrennen een sport.

Soms win je.
Soms verlies je.

En dat is precies wat het zo bijzonder maakt.

Dank aan Robin – en Thomas als verslaggever – we kijken ernaar uit om de familie dit seizoen te volgen en verheugen ons op een fantastische veiling komende winter.

Om je voor te bereiden op de veiling, kun je hieronder een aantal van de beste fokkers en racepaarden bekijken bij Hok Van Den Bruel: